Afgelopen zaterdag was het zo ver. Op uitnodiging van Otto en ‘mem’ gingen we mee naar Mercury Rev in Paradiso. Na een dik half uur in de steenkou/sneeuw voor de deur hebben staan wachten konden we naar binnen. Nadat de deuren boven ook open gingen namen we plaats op de eerste rij van het balkon (topplaatsen).
Het voorprogramma Howling Bells met knappe zangeres was goed door te komen. Ik vond dat ze wel wat had van Ellen ten Damme qua uiterlijk. Het geluid was echter niet zo goed afgemixt. De basstonen dreunden door/over alles heen tot diep in je keel. Iedereen opgewarmd en kon Mercury Rev starten.
Wow wat een muur van geluid zeg. Drie raggende gitaren en drummer starten een stevige psychedelische rock gesteund door masterstrobo’s in alle kleuren (niet geschikt voor mensen met aanleg voor epilepsie). Totaal verblind en éénmaal gewend aan de stijl en geluid kon ik eigenlijk wel goed genieten van de band en vooral van de aparte zanger. Regelmatig zingt hij op één been, maakt hij vogelachtige vliegbewegingen en regelmatig dronk hij wijn uit de fles. De rustige nummers vond ik echt prachtig. De bijzondere stem van de zanger komt dan veel beter tot zijn recht.
Het was een geslaagde avond. Een muziekervaring rijker.
Ik ga me binnenkort wat beter in de muziek verdiepen.
