Gisteren was het zo ver. Al maanden keek ik uit naar het concert van Sigur Rós. Een band die ik al een tijd volg en zeker een keer live wilde zien spelen. De muziek is magisch. Ik was erg benieuwd om de muziek live te horen …dus tickets printen en (samen met moeders, broer en vriendin) in de auto naar de HMH.
Om acht uur begon het voorprogramma. De jonge, en voor mij onbekende band, For a Minor Reflection beukte er direct stevig op los. Volledig instrumentaal lieten deze jongens drie nummers horen die begonnen met vette gitaarriffs en eindigden in een ware climax van keihard gedreun! Mijn broertje vond het prachtig. Na het voorprogramma snel de cd gekocht en die aan het einde laten signeren…
Nu was het de beurt aan Sigur Rós. Dat opende met Svegn-g-Englar. Toen voor het eerst de zanger begon te zingen kroop bij mij het kippenvel even over mijn rug. Heerlijk! En weer toen hij in de klankkast van z’n gitaar ging zingen! De nummers klonken live wel erg stevig en hard.
Persoonlijk vond ik dat wel even wennen, doordat het magische van de meeste nummers daardoor wat minder overgebracht werd. Hoogtepunt van het concert was voor mij de afsluiter: Popplagið. Ook Hoppípolla, Sæglópur en Festival vond ik erg mooi om live te horen. Geinig was het gebrekkige engels van de zanger toen deze tegen het publiek sprak. Een aantal nummers vielen mij enigszins een beetje tegen omdat het betoverende van de cd live niet altijd goed tot zijn recht kwam. Bijvoorbeeld de enorme drive van Inní mér syngur vitleysingur. Mede oorzaak van het missen van de engelachtige sferen was het ontbreken van Amiina. Jammer dat ze er niet bij waren. Verder hadden de beelden achter Sigur Rós op een groot scherm wel wat meer aandacht kunnen krijgen. Soms waren de animaties en het camerawerk wat simpel en hadden veel meer toe kunnen voegen. Neemt niet weg dat het een goed, bijzonder concert was en een gezellige avond, maar betoverend was het (voor mij) niet (misschien had ik wel te hoge verwachtingen). (lees verder)
